პონი, რქა და ქალი

აღიარეთ, ერთხელ მაინც მოგდომებიათ დამდგარიყო სამყაროს აღსასრული, ატომური ბომბები მსოფლიოს მასშტაბით ჩამოეგდოთ, ხოლო თქვენ ხალხის პატარა ჯგუფს გადარჩენისკენ მიმავალ გზაზე წაძღომოდით. გავიდოდა რამდენიმე წელი და უზომო რადიაცია ადამიანთა დნმ-ს შეცვლიდა, ზოგი უჯრედი მოკვდებოდა და ზოგი მუტაციის შედეგად იცვლიდა სახეს. მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაიღუპებოდა. გადარჩენილები კი მუტირებული დნმ-ის წყალობით სუპერძალებს შეიძენდნენ.

თუმცა, ყველაზე ძლიერი ადამიანი გახდებოდა ის, ვინც დედამიწაზე გაბატონებული ენერგიის – რადიაციის დამორჩილებას შეძლებდა. დიახ, რადიაცია არის ენერგია, რომელიც ტალღის ან ნაწილაკების სახით გადაადგილდება. რადიაცია ნაწილაკების სახით იმ შემთხვევაში ჩნდება, როდესაც იშლება ატომი. ტალღოვან რადიაციას მასა არ გააჩნია. მისი წყაროებია – მობილური, ტელევიზორი, რენტგენი და ა.შ.

ჰოდა, ალბათ, რადიაციის შედეგად ცხენებს ამოუვიდოდათ თავზე ერთი რქა და გახდებოდნენ მარტორქები. ზოგიერთი ადამიანი კენტავრად (!) გადაიქცეოდა. ციკლოპებიც იქნებოდნენ, ცხადია. ეგენი და კენტავრები ერთ მხარეს იბრძოლებდნენ, ხოლო მათ მეტოქეობას გაუწევდნენ კიბორგები და გოძილები. ხვლიკი იმდენად დიდ მუტაციას განიცდიდა, რომ ტირანოზავრ რექსად გარდაიქმნებოდა. ქათმები და პიგვინები, როგორც იქნა, ისწავლიდნენ ფრენას, მაგრამ თოლიებს დაავიწყდებოდათ. თუმცაღა, თოლიების სასიკეთოდ, ისინი იმდენად გაძლიერდებოდნენ, რომ მთელს გალაკტიკაში ფრიად ძლევამოსილ არსებებად იქცეოდნენ. დაწინაურდებოდნენ დელფინებიც, რომლებიც საუკუნოვანი მოთმინების შემდეგ წარმოჩენდნენ თავიანთ ჭეშმარიტ სახეს, აღიარებდნენ, რომ ისინი უცხოპლანეტელთა სადამკვირვებლო მისიის წარმომადგენლები არიან და მშვიდობის მტრედებად მოგვევლინებოდნენ ციკლოპებს, კენტავრებს, კიბორგებსა და გოძლიებს შორის ჭიდილში.

შემდეგ, მოვიდოდა ათი საათი და მეც დავიძინებდი.

აფერუმ!

წუთისოფლის ბრუნვისაგან დანაღვლიანებული და სევდიანი გავემართე შინისაკენ, რამეთუ მეჭამა და შემდეგ ნეტარ ძილს მივცემოდი. ავტობუსში ავედი, ცარიელ ადგილს მივაშურე და მიზანდასახული მზერა ფანჯრიდან გავტყორცნე.

შემდეგ გაჩერებაზე ოცამდე ადამიანს მოეყარა თავი. წარბებშეკრულნი მისჩერებოდნენ გზას. ზოგი თითის წვერებზე დგებოდა, რათა უკეთ დაენახა მომავალი მანქანები. ავტობუსი გაჩერდა და ხალხმა ჩასვლა დაიწყო. კონტროლიორი ნაღვლიანი სახით ამოვიდა, იკითხა, ბილეთები გაქვთო, პასუხს არ დაელოდა და ჩავიდა. გაჩერების მარცხნივ მდგარ ჯიხურზე გამოჭიმული იყო შვიდციფრა თანხა. რეკლამა ღაღადებდა, ამ შვიდციფრა თანხის ბატონ-პატრონი სწორედ ის გახდებოდა, ვინც ლატარეის გათამაშებაში ექვსივე ციფრს სწორად ამოიცნობდა.

და მეც დავფიქრდი. ექვსი ციფრის ამოცნობა ოცდატექვსმეტიდან. ჰმმ… ვგონებ, იღბალი საკმარისად მაქვს, მოვიგებ და ავაშენებ ქვეყანას, დავეხმარები ხალხს, დავარიგებ პენსიებს, გავფრინდები მთვარეზე, ავაღორძინებ ეკონომიკას, დავიბრუნებ ტერიტორიებს, მეტალიკას ჩამოვიყვან საქართველოში, ავაშენებ ქარხნებს, დავასაქმებ უმუშევრებს, დედას ვუტირებ ინფლაციას, მოვერევი უცხოპლანეტელებს, გავხდები სახალხო გიმირი და მერე იქნებ აღარასდროს მომიწიოს აქოთებული მარშრუტკებით გადაადგილება.

ჩემი იღბლის კოეფიციენტის დასადგენად კალკულატოს მივმართე და მცირედი გამოთვლების შემდეგ დავადგინე, შანსი იმისა, რომ ოცდათექვსმეტი რიცხვიდან ექვსივეს სწორად გამოვიცნობ არის 0,0000005.

მოკლედ, საკმაოდ დიდი შესავალი იყო და ამიტომ მეტს აღარ ვიბორიალებ და პირდაპირ სათქმელზე გადავალ. ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ მომშივდა. ჰო, ყველა გემრიელი ისტორია სწორედ ასე იწყება, თუმცა, ჩემი ისტორ… დაკვირვება სიდებილის მანიფესტაცია უფროა, ვიდრე მადისაღმძვრელი ამბავი. როგორც აღვნიშნე, მომშივდა, ამიტომაც გადავწყვიტე “პოპულში” ჩავსულიყავი და რაიმე ნოყიერი შემეძინა. “პოპულში” საჭმელად როდი დავდივარ, მაგრამ ამჯერად ტკბილეულის, კერძოდ, პეჩენიის მოსანადირებლად მივდიოდი. შევაბიჯე თუ არა უმალ ვიგრძენი სიგრილე, რომელიც ყოველთვის თან ახლავს ჯანსაღ კონდიციონერს. პეჩენიაც მშვიდად შევარჩიე და სალაროსკენ გავეშურე. უეცრად, ჩემი თვალები M&M’s-ის შეფუთვამ მოხიბლა და მეც ცოტა ხნით შევყოვნდი; ერთი საშუალო M&M’s-იც ხომ არ შევიძინო, გავიფიქრე. წავავლე ხელი ამ ციური შოკოლადის 100 გრამიან შეფუთვას და დავიძარი სალაროსკენ.

და უეცრად, უდიდესი ეჭვი დამებადა, რომ ერთობ ძლიერ ვგოიმდებოდი. ნაბიჯი ჰაერში გამიშეშდა. კვლავ მივუახლოვდი M&M’s-ით გამოტენილ დახლს და პატარა M&M’s-ს ფასს მივარჭე მზერა. შემდეგ ჩემი M&M’s-ის ფასი შევამოწმე, კვლავ პატარას ფასი, ახლა ისევ ჩემის ფასი, პატარას ფასი, ჩემის ფასი, პატარას წონა, ჩემის წონა, პატარა 50 გრამს იწონის, ჩემი 100 გრამს იწონის, პატარა 0,99 ლარი ღირს, ჩემი 2 ლარი და 30 თეთრი, 2 ლარი და 30 თეთრი… 30 თეთრი… თეთრი… ბოლო სიტყვამ ექოსავით გაიჟღერა გონებაში.

ანუ გამოდის, თუ ორ პატარა M&M’s-ს ვიყიდი, რომელთაგანაც თითო 50 გრამს იწონის და 0,99 ლარი ღირს, მომიწევს 1 ლარი და 98 თეთრი გადავიხადო, თუმცა, თუ M&M’s-ის ერთიან, 100 გრამიან შეფუთვას შევიძენ მაშინ 2 ლარისა და 30 თეთრის დანებება იქნება საჭირო?!

ჯანდაბას 2 თეთრი, მაგრამ 30 თეთრი ვისთანაა?

ცხადია, ნატრული შოკოლადი თავის ადგილას დავდე და მხოლოდ პეჩენიას დავჯერდი. თუმცა, ის ფაქტი, რომ M&M’s ასე უსინდისოდ იყო შეფასებული, ერთობ გულზედ მომხვდა. წესით და რიგით, 100 გრამიანი M&M’s იგივე უნდა ღირდეს რაც ორი 50 გრამიანი M&M’s ერთად, ხოლო იდეალურ შემთხვევაში 100 გრამიანი ორ ცალ 50 გრამიანზე იაფიც იქნება.

ვგონებ, დროა “პოპულმა” ახალი მარკეტოლოგები აიყვანოს, ვინც მათემათიკა იცის ან ძველ მარკეტოლოგებს მათემათიკის საბაზისო კურსები ჩაუტაროს ან დახვეწილად მაინც დაგვაგოიმოს.

ეჰ.

მგონია ყველაფერი უკვე ითქვა და ნათქვამია და თუნცად ითქმება ოდესმე სადმე ვინმეს მიერ დასამატებელი არაფერი მაქვს. არ მომწონს როდესაც ასეთი გაჯერებულია სათქმელი სივრცე.

ტავტოლოგიაში გავიჭედე.

გაფრთხილება 'იქიდან'

გუშინ თუ გუშინ წინ ლექციებიდან მიღლილი ძალიან მძიმე ჩანთით შინ ვბრუნდებოდი. სახლში მისვლა ფეხით ვამჯობინე, რამეთუ ავტობუსმა გამასწრო და შემდეგის დალოდებას ისევ იმ უბედურ კიბეზე აფოფხვა მერჩივნა. ჯერ კიბემდე არ მიმეღწია, რომ ერთი რეკლამა გამახსენდა. თქვენც გემახსოვრებათ, ალბათ და თუ არ გახსოვთ, შეგახსენებთ, თბილისის ქუჩებში ერთ დროს გამოკრული დიდი ‘ბილბორდები’ ნაგვის სანაგვე ყუთში ჩაგდებაზე მოუწოდებდა მოსახლეობას და სანაცვლოდ ქალაქის ლონდონს, პარიზსა თუ ბერლინს დამსგავსებას ჰპირდებოდა. მაშინ, მახსოვს, ვიფიქრე, ასი წელი ლონდონს ვერ დავემსგავსებით-მეთქი, მაგრამ მალე შევნიშნე, რომ ქუჩაში დაყრილი ნაგვის რაოდენობამ იკლო. ხალხმა გამოფხიზლება დაიწყო, ყველას მოუნდა უკეთეს, უნაგვო გარემოში ცხოვრება, სუფთად, წყნარად, კარგად, სპეტაკად. იმედი მომეცა.

თუმცა, განა ცხოვრება რამეთი დატკბობას გაცდის?! გუშინ თუ გუშინწინდელ დღეს ჩაკვდა ტკბობა ჩემი. კიბემდე არ ვიყავი მისული, რომ დავინახე, მოპირდაპირე ტროტუარიდან გოგონა გადმოდიოდა. როდესაც გზა გადაკვეთა, ნაყინი, რომელიც ხელში ეჭირა, შეფუთვიდან ამოიღო და ეს შეფუთვა მშვიდად, წარბშეუტოკებლად ძირს დააგდო. არადა დიდი რკინის სანაგვეები რომ არის, ზუსტად ისეთი ორი ნაბიჯის დაშორებით იდგა.

- უკაცრავად, გოგონი, მგონი ნაგავი, დაგივარდათ, – ვუთხარი მე.
- რა ბრძანეთ? – გოგონამ გაკვირვებით შემხედა.
- ნაგავი დაგივარდათ-მეთქი, – კიდევ ერთხელ გავუმეორე და თვალებით ნაყინის ასფალტზე დაგდებულ შეფუთვაზე მივუთითე.
- მერე?
- აიღეთ, არ გინდათ? თქვენია, – გავუღიმე მე.

მერე როგორ გაგრძელდებოდა ისტორია არ ვიცი, რადგან ეს დიალოგი მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში მოხდა. თუმცა, დასასრულს მნიშვნელობა არც აქვს. ფაქტი ისაა, რომ თბილისი ლონდნოს იქამდე ვერ დაემსგავსება, სანამ ლონდონში ყველა ლონდონელი ნაგვის ძირს დაყრას არ დაიწყებს!!!

მძიმე სამუშაო დღის შემდეგ დუტუ რუსთაველზე არხეინად მიგორავდა თავისი ”ნოლ შვიდით”. დაღლილი და დაქანცული იგი სახლისაკენ მიემართებოდა, როდესაც ტროტუარზე ორი ჰობიტი შენიშნა. ერთობ დაინტერესებულმა დუტუმ მანქანა ოპერის ჩასახვევთან მიაყენა და ფანჯრიდან თავი გადაყო. ”საით მიბრძანდებით, ბატონებო”, გასძახა მან ჰობიტებს. მას ერთი ჰობიტი მიუახლოვდა და რქუა: ”შორი გზიდ მორდორს მივდიოდით, მაგრამ ვგონებთ, არასწორ გზასა ვადგავართ. ხომ ვერ მიგვასწავლიდით, კეთილო ბატონო, საით ძევს მორდორი?” დუტუ შეიშმუშნა, მან არ იცოდა სად იყო მორდორი. ცოტა ყოყმანის მერე კი მიუგო: ”შვილებო, მორდორი ჩრდილოეთით უნდა იყოს; აგერ, შუა გმირთა მოედანზე იზენგარდი აღმართეს წეღან და სანამ ორკები გამოუშვიათ მზიურის გასაჩეხად, გირჩევთ იჩქაროთ, თორემ ხომ იცით, მერე ესტაკადა გზას განტვირთავს და მორდორს შეგიძლიათ დაემშვიდობოთ!” ჰობიტებმა დუტუს მადლობა გადაუხადეს და გადასასვლელში ჩავიდნენ.

-ხალხური ზღაპარი

იმ დღეს 57-ით სახლში ვბრუნდებოდი. ის იყო გმირთა მოედანზე გამოვედით, რომ თვალებს ვერ დავუჯერე. გმირთა მოედანზე იზენგარდი დაიდო! აი, ზუსტად ისეთი, ”ბეჭდების მბრძანებლის” ფილმში რომ არის! თან გარემოც როგორ ზუსტად შეურჩევიათ: გარშემო სიმრგვალე, მუშები მზისაგან გაშავებულნი მტვრიან სტაფილოსფერ კომბინიზონებში ორკებსა ჰგავდნენ, იქვე გაჩეხილი მზიურიც და განწირული ზოოპარკიც ბანს აძლევდა საიზენგარდო გარემოს.

ინდუსტრიული ელემენტებით, თაკარა მზეზე მანქანების ღრიანცელში გახვეული იზენგარდი ამაყად იდო გმირთა მოედანზე. ერთადერთი სარუმანი აკლდა იქაურობას, თუმცა ჯერ გვიანი არ არის. მაგის ჩამოტანაც შეიძლება იტალიიდან. მოკლედ, ამ ტურისტების მოსაზიდად რას აღარ შვრებიან-მეთქი, გავიფიქრე.

მეორე დღეს ისევ ჩავუარე ქართულ იზენგარდს და ამჯერად კიდევ უფრო დავრწმუნდი მის იზენგარდობაში. მესამე დღეს იგი ღამით ვიხილე. გაოგნებული დავრჩი, თუ რაოდენ დიდი ზიანის მოტანა შეუძლია მელნისფერ და ყვითელ ნათურებს. ეს ბუმბერაზი შენობა ცირკის მიშენებას უფრო ჰგავდა ვიდრე ტოლკიენის მიერ აღწერილ ორთანკს. მეოთხე დღეს ვეღაც შუა ხნის კაცი მზიურის მიმართულებით გაჰყვიროდა, ორკები გამოუშვით, ფარჩაკებოო.

მეხუთე დღეს მითხრეს რომ ეს აგვისტოს ომში დაღუპული ჯარისკაცების მემორიალი ყოფილა. კი შემრცხვა, მაგრამ რა ვიცი, ჩემთვის მაინც იზენგარდია.

თქვენც გასემოდათ, არა, გუშინ? გერმანია რომ განას ეთამაშებოდა, წაიღეს ტვინი ამ ვუვუზელათი! აქამდეც ერთი ამბავი იყო ფეხბურთის მატჩებზე, ღრიანცელი, ბღავილი, წვილი, კივილი, მაგრამ ამ ჩემპიონატმა ვუვუზელითურთ ყოველივეს გადააჭარბა!

გაიტანეთ ვუვუზელა! გადაარჩინეთ ერთი ყური მაინც!

(აააააააააა, ძაან მაგარი! სწორია (იმ კაცის ხმით, ადრე ტელევიზორში ქართული ენის შეცდომებს რომ აცხადებდა) – ”ბიჭო, შენ შიგ ხომ არ გაქვს?”, სწორია – ”ბიჭო, შენ ვუვუზელა ხომ არ გაქვს?”. ან კიდევ ეს -  ”ვუვუზელა გამიზრდია უბეში” ლოლ ჰო, ეს ლირიკული თუ ლირიული გადახვევა. განვაგრძობ თხრობას)

თუმცა, მეორე გადმოსახედიდან რომ შევხედოთ, ერთი ვუვუზელა რომ მაჩუქონ, უარს არ ვიტყოდი. ავავუვუზელებდი აივნიდან ერთი კარგად. იფ! არა, არა, კარგია ვუვუზელა მაინც. ეგრეა, გაქვს ვუვუზელა, მაშასადამე გიყვარს ვუვუზელა, არ გაქვს ვუვუზელა? მაშინ საზღვარი აქვს ყველაფერს!!!

არადა, ეს ყურთამმუსვრელი საკრავი თავის ისტორიას ასე უწყინრად იწყებდა: პირველი ვუვუზელა მე-20 საუკუნის დასაწყისში გამოჩნდა და იგი ისაია შემბემ სამხრეთ აფრიკაში შეიტანა (საწყალი აფრიკელები). ისაია შემბეს ეკლესიის დამაარსებელი იყო, სადაც ვუვუზელა, აფრიკულ დასარტყამებთან ერთად, რელიგიურ მიზნებს ემსახურებოდა და ხალხი ღმერთებს მისი აზუზუნებით მიაგებდა პატივს. ბევრს ეს ციური საკრავი ზულუს ტომის საყვირის  სახესხვაობა ჰგონია, რომელიც მეზობელ სოფლებთან საკონტაქტოდ გამოიყენებოდა, თუმცა ეს სრული დეზინფორმაციაა. ზუსტად ამასვე წაიკითხავთ თქვენ ვიკიპედიასა შინა, თუმცა გახსოვდეთ, რომ ვუვუზელა უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ საკომუნიკაციო საყვირი.

ვუვუზელა ჩასაბერ ინსტრუმენტთა ყველაზე აუტანელი, გამაყრუებელი და ამავე დროს სახალისო საკრავია. აბა, ვუვუზელა რომ არა, რაზე ილაპარაკებდა ამდენი ხალხი დღეს??!

თან სახელიც როგორი აქვს: ვუვუ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ზ-ელა! უკვე გაყრუებს!!