Skip to content

მარსის შურისძიება

25 აპრილი, 2012

ღვინოს დავლევ, წყალს არა

მივედი თუ არა სახლში, აღმოვაჩინე, რომ მთელი ეს დრო, როდესაც სამსახურიდან სახლში ვბრუნდებოდი,  გამალებით რეკავდა თანამშრომელი, ხოლო ვინაიდან ზარის ხმა გამორთული დამიტოვებია, მისი ძახილი ასე უპასუხოდ დარჩა. რადგანაც ერთ საათში დეიდაშვილის მანქანის ”პრავის” აღებისა და ამავდროულად, დაბადების დღის აღსანიშნავად გამართულ პურის ჭამაზე ვიყავი მიწვეული, გადავწყვიტე თავი ბოლომდე მომეყრუებინა და თანამშრომელი თავის პრობლემასთან მარტო დამეტოვებინა.

ცხადია, გასვლის წინ სინდისმა თავისი ქნა და თანამშრომელსაც დავურეკე. ჩემდა გასაკვირად, აღმოჩნდა, რომ ყველაფერი რიგზე იყო და უბრალოდ აითიშნიკის ნომერი აინტერესებდა. შვებით ამოვისუნთქე, ნომერი ვუთხარი და სახლი დავტოვე.

დეიდაშვილთან მისულმა მივხვდი, რომ ამ ამბავს უბრალო პურის ჭამის კი არა, კაიკაცური ღრეობის სუნი უფრო ასდიოდა, როდესაც სუფრაზე დალაგებულ ხაჭაპურებსა და დოქში გამოდგმულ ღვინოს მოვკარი თვალი. როგორც ჩანს, დედა და ბებია ბოლომდე გაისარჯნენ.

შემოვუსხედით სუფრას თუ არა, არც აციეს და არც აცხელეს, წავიდა სადღეგრძელოები, ჰაი, ჰუი, ოჯახის სადღეგრძელო, პურის სადღეგრძელო, დედმამიშვილების სადღეგრძელო, წასულების სადღეგრძელო, გასულების სადღეგრძელო, ფუძის ანგელოზის სადღეგრძელო, პალიასტომის ტბის სადღეგრძელო, სადღეგრძელოების სადღეგრძელო, დოქის ყურის სადღეგრძელო, ჩამოვარდნილი ფოთლების სადღეგრძელო, სუფრის სადღეგრძელო, ღვინის დამყენებლის სადღეგრძელო და დადგა ის მომენტი, როდესაც მშვენიერი სქესის სადღეგრძელოს ჯერიც მოივდა.

აქ ერთი ზურნა-დუდუკი აკლდა ისეთი ლექსი წარმოთქვა ერთ-ერთმა თანამეინახემ, აქო და ადიდა ქალის პეწი და სილამაზე, სიკეკლუცე და მანდილოსნება, სისპეტაკე და ტანკენარობა, შველივით ყელმოღერებულება და ხოხბისავით გოგმანობა; ბოლოს, ქალს კაცმა პატივი უნდა სცესო, აბა, ის რა კაცია, ქალი რომ არ უყვარსო, დააყოლა და წითელ ღვინოს მუცელში გადაუძახა. ჰოი! ჭერვმეტყველების სრული ზეიმი იყო. წამოიტაცა ყველამ, აქაო და ეგენი რით იყვნენ ნაკლები ვაჟკაცები და ატყდა ერთი ამბავი: ქალი ხელის გულზე უნდა ატაროო, თავზე ბუ არ უნდა გადააფრენინოო, მე რომ ცოლს მოვიყვან ბაზარში არ ვატარებო და მისთ მსგავსნი.

საოცარია, რაოდენ უმეცარი ვყოფილვარ, რატომ აქამდე არ ვამჩნევდი იმას, რომ საქართველომ მილიარდი წლით გადაუსწრო მსოფლიოს და ამ ზენაარი ქვეყნისათვის სქესობრივი თანასწორობა სამყაროს წყობის ფუნდამენტური საშენი მასალა გამხდარა: აქ პიროვნული თვისებები სქესზე წინ დგას; აქ ჯერ ადამიანი ხარ და შემდეგ კაცი ან ქალი; აქ მანქანა ცუდად იმიტომ დაგყავს, რომ ტარება არ იცი; აქ ჭურჭელს იმიტომ რეცხავ, რომ ბინძურია; ყველას ერთდროულად დავიწყებია ფრაზა: ”ქალო, მოდი ნასკი გამხადე”; აქ ბიჭები ერთმანეთს აღარ აბრაზებენ ”გოგო-გოგო”-ს ძახილით; აქ გადაცემა ”ქალური ლოგიკის” იდეის ავტორები ციმბირში გადაუსახლებიათ ერისათვის მიყენებული მორალური ზარალისთვის; იმედი ელი და საქართველოს ბანკი აღარ აკეთებენ იდიოტობა რეკლამებს.

ამ წუთიერი ფიქრებიდან გამოღვიძებულმა თავი რაღაც გაცხარებული საუბრის შუაში ამოვყავი. როგორც ჩანს, საკმაოდ დიდი დრო გასულა, რადგანაც მადიგაზე ცარიელი ბორჯომის ბოთლების რაოდენობა საგრძნობლად გაზრდილიყო, ხოლო ხალხის ნახევარი სადღაც გამქრალიყო. ის სადღეგრძელოს ავტორი, რომელმაც რამდენიმე წუთის (ან საათის) წინ ფუტურისტული ქვეყნის ჰალუცინაციები მომგვარა, გაცხარებული ედავობოდა მის გვერდით მჯომ ყმაწვილს, თუ რამდენად გამოიმასქნებული თანამშრომლები ჰყავდა და როგორ უწევდა ყველაფრის თავად კეთება. აღმოჩნდა, რომ თურმე, მისი თანამშრომელი (რომელიც ამავდროულად მისი კურსელიც იყო) თავის საქმეს ვერ უმკლავდებოდა, რის გამოც კონსტანტურად სწორედ ჩვენს მესადღეგრძელოვეს მიმართავდა დახმარების მიღების მიზნით. მიუხედავად ამ თანამშრომლის არაკომპეტენტურობისა, მას სამსახურიდან არ უშვებდნენ. თანამოსაუბრემ წარბები აიქაჩა და ალკოჰოლით დამბალი ენა ძლივლს ლუღ-ლუღით აამოძრავა:

”კი მაგრამ არრაფრის აზრზე თუ არაა ეგ ჩემისა რატომ არ უშვებენ?”

რაზეც მესადღეგრძელოვემ მიუგო:

”ქალია შეჩემა რა უნდა ელაპარაკო, ორს ორს ვერ ამატებს ისეთი დებილია.”

სახლში რომ მივედი უკვე ღამე იყო.

რატომ აგვიანებენ უფროსები

21 მარტი, 2012

ცხვარი ცხვარიაო, მაგრამ თუ გაცხარდა...

უეცრად, სად იყო და სად არა, Arrested Development-ის ყურებისას ერთობ საჭირბოროტო  და უცნაური კითხვა დამებადა: მაინც, რატომ აგვიანებენ უფროსები* სამსახურში? ერთი შეხედვით, უფროსი კაცი (აქ: ადამიანი), რომელსაც კომპანიის სადავეები უპყრია ხელთ, უფრო მეტი მონდომებითა და პასუხისმგებლობით უნდა ეკიდებოდეს საქმეს, თანამშრომლებსა თუ კომპანიას; ხოლო გვიან-მოვედი-გვიან-წავალთ-ის მაგიერ, რომელსაც ხშირად რიგითი მუშაკების მიერ ზედმეტად ნამუშევარი საათები მოჰყვება ხოლმე, დროზე-მოვედი-დროზე-წავალთ-ით უნდა იხელმძღვანელოს. ამით ხომ იგი კომპანიაში საყოველთაო სიყვარულს, სიხარულსა და სიქველეს ჩაუყრის საფუძველს.

რამდენიმე წუთი კიდევ ვიფიქრე ამ საკითხზე და იმ დასკვნამდე მივედი, რომ ზემოთ მოყვანილ მსჯელობას წყალი არ გაუვიდოდა. ცამდე მართალი ვიყავი. სისწორეში კიდევ ერთხელ დასარწმუნებლად გადავწყვიტე საკუთარი თავი რაღაც გამოგონილი კომპანია “ერთობა&გართობა”-ს დირექტორად წარმომედგინა, ბევრი თანამშრომლებით, მოადგილით, მეორე მოადგილით, მდივნით, მანქანით და ისეთი პრინტერით, სკანერი და ქსეროქსიც რომ აქვს. და სწორედ ამ დროს მივხვდი, რაოდენ შელგურად ვფიქრობდი აქამდე სიცრუისა და სიფინთის ბურუსში გახვეული.

მსუბუქად რომ ვთქვათ, შტერი უნდა იყო, სამსახურში დროზე მიხვიდე; მითუმეტეს თუ საქართველოში მუშაობ. თუ ვიდეო თამაშებში ახალ ლეველზე გადასვლა უფრო ძლიერი მოწინააღმდეგეების ხოცვითაა შესაძლებელი, კორპორატიულ სოციუმში სოციალური სტატუსის დასა-level-up-ებად თანამშრომლების სარკაზმით ჟლეტვის გარდა სამსახურში გვარიანად დაგვიანება უმთავრესი პირობაა. ასევე მნიშვნელოვანი ადგილი მიღებულ ელ. წერილებზე წუწუნს უკავია; სამკვდრო-სასიცოცხლო შეიძლება აღმოჩნდეს ისეთი შანსის ხელიდან გაშვება, როდესაც შეგიძლია საკუთარ ქვემდგომს რუტინული საქმე შეტენო, რომელიც თავის მხრივ ამ საქმეს თავის ქვემდგომს შეტენის და ა.შ. და ა.შ. სანამ ეს მრავალჯერ შეტენილი საქმე კომპანიის ფსკერამდე არ დაეშვება. მობილურის ზარად ნოკიას მელოდია ან კლასიკური სატელეფონო ზარის ხმა მაღალი სტატუსის ხაზგასასმელი კიდევ ერთი საშუალებაა, თუმცა-ღა ტელეფონის აღებისას უნდა გახსოვდეს, ‘ალიო’-ს მაგიერ რუსული ‘да’ რაც შეიძლება დაღონებული და მქუხარე ხმით ჩასძახო ხაზის მეორე მხარეს მიდებულ ყურს. ხოლო თუ ყველა ამ პირობას პირნათლად შეასრულებ, აი, მაშინ იქნები ჭეშმარიტი ბოსი.

ჰოი, კორპორატიულო სოციუმო, დღეს შენ კიდევ ერთი შეურყვნელი მუშაკის გული აქციე მისივე ხალხის მომავავალი მრისხანე ბოსის კორუმპირებულ ტახტად.

გმადლობთ ყურადღებისთვის. რომელიმე შემდეგ ჩანაწერში განვიხილავ (ან არ განვიხილავ) რა კიდევ ერთ საჭირბოროტ საკითხს, რომელიც Arrested Development-ის გაცნობამდე გაცილებით ადრე მოადგა გონების კარიბჭეებს: დასვენების რაობა და რატომ უნდა დავისვენოთ დასვენებაზე და რატომ არ უნდა ანაზღაურდეს დამატებითი სამუშაო დრო.

*იგულისხმება მაღალი თანამდებობის მქონე ინდივიდები, როგორიც არიან დირექტორები, ე.წ. ტოპ მენეჯერები, ფინდირები** და სხვ. (ავტ. შენიშვნა)
** აქ: ფინანსური დირექტორი  (ავტ. შენიშვნა)

ტალახი და თოვლი

10 თებერვალი, 2012

გადათოვლილი მინდორ-ველი

ვურევ რა კოვზით კაკაოს შაქარში მახსენდება ტალახიანი თოვლი, რომელსაც ხანდახან ზუსტად ასეთივე ფერი და გარეგნობა აქვს, როგორც შაქარში კოვზით არეულ კაკაოს, რომლიც თავის მხრივ მახსენებს ტალახიან თოვლს, რადგანაც იგი ძალიან გავს ერთმანეთში კოვზით არეულ კაკაოსა და შაქარს, ამ დროს კი ვხვდები, რომ აზრობრივ წრედში გამოვმწყვდეულვარ, რომელშიც ტალახიანი თოვლი ყოველთვის მახსენებს შაქარში კოვზით არეულ კაკაოს, ხოლო ეს უკანასკნელი კი მაბრუნებს ისევ ტალახიან თოვლთან, რომელიც ზოგჯერ ასე ძლიერ ჰგავს კაკაოს შაქარში არეულს კოვზით.

ამის ხურდა არ გვაქვს

4 თებერვალი, 2012

ხურდა-ქაღალდის დილემა

ვისაც, ოდესმე, ერთი სნიკერსის საყიდლად ოცი ლარი მაღაზიის გამყიდვლისთვის მიუწოდებია, მიხვდება, თუ რაოდენ დიდ გასაჭირში აღმოვჩნდი დღეს, როდესაც მხოლოდ ერთი ასი ლარის ოდენობის კუპიურის ამარა დავრჩი და სნიკერსიც სწორედ ამ არასახარბიელო დროს მომინდა.

ალბათ, ზოგი გაიცინებთ, აბა, ამას რა უჭირს, ფული მაქვს ამან უნდა თქვასო. მაგრამ ბოდიშით, ვის რათ უნდა ისეთი ფული თუ ვერ დახარჯა და სალარო აპარატებთან მომუშავე გოგონათა მრისხანე მზერის უმანკო მსხვერპლი გახდა?! არ ვიცი სხვაგან როგორ არის, მაგრამ ამ ქალაქში ნაკლებად უყვართ ისინი, ვისაც ათ ლარზე მეტი კუპიურების დახარჯვა ნდომებიათ. რამდენი შემთხვევა ჩამოვთვალო, როდესაც გაწვდილი ოც ლარიანი ზედ ხელზე შემახმა და კარგი  გვარიანი საყვედურიც მოჰყვა თან; ან მარშურტკით უფასოდ ვიმგზავრე, რადგანაც მძღოლს ხურდა არ აღმოაჩნდა.

უცნაურია, რაოდენ დიდი მრისხანებისა და უკმაყოფილების გამოწვევა შეუძლია ას ლარს იქ სადაც ხურდად ერთ (1) თეთრს იძლევიან, ხოლო მაღაზიათა დღიური ბრუნვა სულ მცირე ხუთას ლარს მაინც აღემატება. მახსოვს, ერთხელ, შედარებით მასშტაბურ გარაჟში გაკეთებულ მაღაზიაში შევედი და  პროდუქტიც ბლომად  შევარჩიე შესაძენად. დახლს მივუახლოვდი და გამყიდველს ასი ლარი მივაწოდე. გამყიდველმა წარბები აზიდა, დოინჯი შემოირტყა და გამჭრიახი ხმით მკითხა, სხვა ფული არ გაქვსო? სხვა ფული რომ მქონდეს, ამ ას ლარს მოგცემდი-მეთქი, გავიფიქრე და უარის ნიშნად თავი გავაქნიე. გამყიდველმა ბრაზიანი სახე მიიღო და მკვახედ მომაჭედა პასუხი, ამის ხურდა არ გვაქვსო (დიახაც, მრავლობითში!). უეცრად, თავი დამნაშავედ ვიგრძენი, თითქოს ასი ლარი მახრჩობდა და მე კი ვერაფერს ვშვრებოდი მის შესაჩერებლად. სიბრაზე მომაწვა, ამხელა მაღაზიაა და ასი ლარის ხურდა არ მოიპოვება, ეს რა ჯანდაბაა! პროდუქტი იქვე დახლზე დავდე და გარეთ გავედი. ხო, იმ საღამოს კიდევ ორმა მაღაზიამ გამისტუმრა პირში ჩალაგამოვლებული და ბოლოს, მხოლოდ მესამემ მაღირსა შვება.

ქატო იქა, ფქვილი აქა, ჭირი იქა, ლხინი აქაო.

უი, ის ამბავი მოვყვე, როგორ შევედი ხუთ (5) სხვადასხვა მაღაზიაში და ოცი ლარის ხურდა არცერთს რომ არ ჰქონდა? აჰ, ანდა სხვა დროს იყოს, თორემ ისედაც გამიგრძელდა სათქმელი.

რადიაცია და გოძილა

29 დეკემბერი, 2011
პონი, რქა და ქალი

აღიარეთ, ერთხელ მაინც მოგდომებიათ დამდგარიყო სამყაროს აღსასრული, ატომური ბომბები მსოფლიოს მასშტაბით ჩამოეგდოთ, ხოლო თქვენ ხალხის პატარა ჯგუფს გადარჩენისკენ მიმავალ გზაზე წაძღომოდით. გავიდოდა რამდენიმე წელი და უზომო რადიაცია ადამიანთა დნმ-ს შეცვლიდა, ზოგი უჯრედი მოკვდებოდა და ზოგი მუტაციის შედეგად იცვლიდა სახეს. მოსახლეობის დიდი ნაწილი დაიღუპებოდა. გადარჩენილები კი მუტირებული დნმ-ის წყალობით სუპერძალებს შეიძენდნენ.

თუმცა, ყველაზე ძლიერი ადამიანი გახდებოდა ის, ვინც დედამიწაზე გაბატონებული ენერგიის – რადიაციის დამორჩილებას შეძლებდა. დიახ, რადიაცია არის ენერგია, რომელიც ტალღის ან ნაწილაკების სახით გადაადგილდება. რადიაცია ნაწილაკების სახით იმ შემთხვევაში ჩნდება, როდესაც იშლება ატომი. ტალღოვან რადიაციას მასა არ გააჩნია. მისი წყაროებია – მობილური, ტელევიზორი, რენტგენი და ა.შ.

ჰოდა, ალბათ, რადიაციის შედეგად ცხენებს ამოუვიდოდათ თავზე ერთი რქა და გახდებოდნენ მარტორქები. ზოგიერთი ადამიანი კენტავრად (!) გადაიქცეოდა. ციკლოპებიც იქნებოდნენ, ცხადია. ეგენი და კენტავრები ერთ მხარეს იბრძოლებდნენ, ხოლო მათ მეტოქეობას გაუწევდნენ კიბორგები და გოძილები. ხვლიკი იმდენად დიდ მუტაციას განიცდიდა, რომ ტირანოზავრ რექსად გარდაიქმნებოდა. ქათმები და პიგვინები, როგორც იქნა, ისწავლიდნენ ფრენას, მაგრამ თოლიებს დაავიწყდებოდათ. თუმცაღა, თოლიების სასიკეთოდ, ისინი იმდენად გაძლიერდებოდნენ, რომ მთელს გალაკტიკაში ფრიად ძლევამოსილ არსებებად იქცეოდნენ. დაწინაურდებოდნენ დელფინებიც, რომლებიც საუკუნოვანი მოთმინების შემდეგ წარმოჩენდნენ თავიანთ ჭეშმარიტ სახეს, აღიარებდნენ, რომ ისინი უცხოპლანეტელთა სადამკვირვებლო მისიის წარმომადგენლები არიან და მშვიდობის მტრედებად მოგვევლინებოდნენ ციკლოპებს, კენტავრებს, კიბორგებსა და გოძლიებს შორის ჭიდილში.

შემდეგ, მოვიდოდა ათი საათი და მეც დავიძინებდი.

მშვიდობით საერო გმირო

28 დეკემბერი, 2011

აფერუმ!

წუთისოფლის ბრუნვისაგან დანაღვლიანებული და სევდიანი გავემართე შინისაკენ, რამეთუ მეჭამა და შემდეგ ნეტარ ძილს მივცემოდი. ავტობუსში ავედი, ცარიელ ადგილს მივაშურე და მიზანდასახული მზერა ფანჯრიდან გავტყორცნე.

შემდეგ გაჩერებაზე ოცამდე ადამიანს მოეყარა თავი. წარბებშეკრულნი მისჩერებოდნენ გზას. ზოგი თითის წვერებზე დგებოდა, რათა უკეთ დაენახა მომავალი მანქანები. ავტობუსი გაჩერდა და ხალხმა ჩასვლა დაიწყო. კონტროლიორი ნაღვლიანი სახით ამოვიდა, იკითხა, ბილეთები გაქვთო, პასუხს არ დაელოდა და ჩავიდა. გაჩერების მარცხნივ მდგარ ჯიხურზე გამოჭიმული იყო შვიდციფრა თანხა. რეკლამა ღაღადებდა, ამ შვიდციფრა თანხის ბატონ-პატრონი სწორედ ის გახდებოდა, ვინც ლატარეის გათამაშებაში ექვსივე ციფრს სწორად ამოიცნობდა.

და მეც დავფიქრდი. ექვსი ციფრის ამოცნობა ოცდატექვსმეტიდან. ჰმმ… ვგონებ, იღბალი საკმარისად მაქვს, მოვიგებ და ავაშენებ ქვეყანას, დავეხმარები ხალხს, დავარიგებ პენსიებს, გავფრინდები მთვარეზე, ავაღორძინებ ეკონომიკას, დავიბრუნებ ტერიტორიებს, მეტალიკას ჩამოვიყვან საქართველოში, ავაშენებ ქარხნებს, დავასაქმებ უმუშევრებს, დედას ვუტირებ ინფლაციას, მოვერევი უცხოპლანეტელებს, გავხდები სახალხო გიმირი და მერე იქნებ აღარასდროს მომიწიოს აქოთებული მარშრუტკებით გადაადგილება.

ჩემი იღბლის კოეფიციენტის დასადგენად კალკულატოს მივმართე და მცირედი გამოთვლების შემდეგ დავადგინე, შანსი იმისა, რომ ოცდათექვსმეტი რიცხვიდან ექვსივეს სწორად გამოვიცნობ არის 0,0000005.

ფასების მათემათიკა [1 + 1 = 2.3]

5 აგვისტო, 2011

მიხვდებოდით ალბათ, რომ ამ ლეგენდარულ ბლოღს კვლავ დავუბრუნდი. მაშ, სად ვიყავი მთელი ეს დრო? არ დაგიმალავთ და მოგახსენებთ, რომ თითოეული წუთი, წამი და წამის მეთასედი აქ (მიწაზე) ვიმყოფებოდი. თუმცა, ერთი სიტყვაც კი არ დამიდია თვალთა სალბუნად, რამეთუ სათქმელი არაფერი მქონდა. ახლა კი, როდესაც ჩემი გონება კვლავ სავსეა წვეტიანი აზრებითა და ენაწყლიანობის კოეფიციენტი ერთი ორად იმატებს (ბევრ წყალს ვსვამ ეტყობა), დადგა დრო, რათა ბლოღი ავაღორძინო.

მოკლედ, საკმაოდ დიდი შესავალი იყო და ამიტომ მეტს აღარ ვიბორიალებ და პირდაპირ სათქმელზე გადავალ. ყველაფერი კი იმით დაიწყო, რომ მომშივდა. ჰო, ყველა გემრიელი ისტორია სწორედ ასე იწყება, თუმცა, ჩემი ისტორ… დაკვირვება სიდებილის მანიფესტაცია უფროა, ვიდრე მადისაღმძვრელი ამბავი. როგორც აღვნიშნე, მომშივდა, ამიტომაც გადავწყვიტე “პოპულში” ჩავსულიყავი და რაიმე ნოყიერი შემეძინა. “პოპულში” საჭმელად როდი დავდივარ, მაგრამ ამჯერად ტკბილეულის, კერძოდ, პეჩენიის მოსანადირებლად მივდიოდი. შევაბიჯე თუ არა უმალ ვიგრძენი სიგრილე, რომელიც ყოველთვის თან ახლავს ჯანსაღ კონდიციონერს. პეჩენიაც მშვიდად შევარჩიე და სალაროსკენ გავეშურე. უეცრად, ჩემი თვალები M&M’s-ის შეფუთვამ მოხიბლა და მეც ცოტა ხნით შევყოვნდი; ერთი საშუალო M&M’s-იც ხომ არ შევიძინო, გავიფიქრე. წავავლე ხელი ამ ციური შოკოლადის 100 გრამიან შეფუთვას და დავიძარი სალაროსკენ.

მმმმ

და უეცრად, უდიდესი ეჭვი დამებადა, რომ ერთობ ძლიერ ვგოიმდებოდი. ნაბიჯი ჰაერში გამიშეშდა. კვლავ მივუახლოვდი M&M’s-ით გამოტენილ დახლს და პატარა M&M’s-ს ფასს მივარჭე მზერა. შემდეგ ჩემი M&M’s-ის ფასი შევამოწმე, კვლავ პატარას ფასი, ახლა ისევ ჩემის ფასი, პატარას ფასი, ჩემის ფასი, პატარას წონა, ჩემის წონა, პატარა 50 გრამს იწონის, ჩემი 100 გრამს იწონის, პატარა 0,99 ლარი ღირს, ჩემი 2 ლარი და 30 თეთრი, 2 ლარი და 30 თეთრი… 30 თეთრი… თეთრი… ბოლო სიტყვამ ექოსავით გაიჟღერა გონებაში.

ანუ გამოდის, თუ ორ პატარა M&M’s-ს ვიყიდი, რომელთაგანაც თითო 50 გრამს იწონის და 0,99 ლარი ღირს, მომიწევს 1 ლარი და 98 თეთრი გადავიხადო, თუმცა, თუ M&M’s-ის ერთიან, 100 გრამიან შეფუთვას შევიძენ მაშინ 2 ლარისა და 30 თეთრის დანებება იქნება საჭირო?!

ჯანდაბას 2 თეთრი, მაგრამ 30 თეთრი ვისთანაა?

ცხადია, ნატრული შოკოლადი თავის ადგილას დავდე და მხოლოდ პეჩენიას დავჯერდი. თუმცა, ის ფაქტი, რომ M&M’s ასე უსინდისოდ იყო შეფასებული, ერთობ გულზედ მომხვდა. წესით და რიგით, 100 გრამიანი M&M’s იგივე უნდა ღირდეს რაც ორი 50 გრამიანი M&M’s ერთად, ხოლო იდეალურ შემთხვევაში 100 გრამიანი ორ ცალ 50 გრამიანზე იაფიც იქნება.

ვგონებ, დროა “პოპულმა” ახალი მარკეტოლოგები აიყვანოს, ვინც მათემათიკა იცის ან ძველ მარკეტოლოგებს მათემათიკის საბაზისო კურსები ჩაუტაროს ან დახვეწილად მაინც დაგვაგოიმოს.

ეჰ.