ასტრო_მაიკის ჩამოტვიტერებული
ახალი ამბავი გაიგეთ? თუმცა, რაღა ახალი, ყველამ იცის უკვე ეგ: ტვიტერი გაფართოვებულა და ახლა დედამიწის ორბიტაზე მყოფ ნასასა და მარსის ჰუმანოიდების სასტავსაც შეუძლიათ ყოველდღიურად დატვიტერება. აი, ავიღოთ ასტრო_მაიკი (იგივე მაიკ მასიმინიო და ადამიანთა რასის წარმომადგენელი ორბიტაზე). კაცი კოსმოსში იყო და აგერ რა ჩამოუტვიტერებია პირდაპირ იქედან დედამიწელებისთვის, მაგარია კოსმოსში ძილიო.
აუჰ, რა გაუსწორდებოდათ ტვიტერის შემქმნელებს…
ეგრეა, ეგრე. ჯერ გაგარინი იყო, მერე არმსტრონგი და ახლა ტვიტერი. მამენტ, სადაც დედამიწაზეა ინტერნეტი, კოსმოსში რა პონტში არ უნდა იყოს, ჰა? იქ რა, ხალხი არ არიან თუ რა ერთი? აქამდე რას აკეთებდნენო, შეიძლება კიდევაც გაიფიქროთ. გგონიათ, აქამდე მართლა უინტერნეტოდ იყვნენ და ნასა ასტრო_მაიკის წასვლას ელოდებოდა? ცხადია ინტერნეტიც იქნებოდა და ერბო კვერცხიც, უბრალოდ, მაშინ ტვიტერი არ იყო და კოსმიური ინტერნეტიც (ერბო კვერცხითურთ) გასაიდუმლოვებულ ტოპ სეკრეტ ფაილად იდებოდა სიაიეიში.
ასე თუ ისე, ფაქტი ფაქტია. კოსმოსში რომ/თუ წახვალთ, ჩამოტვიტერება არ დაგავიწყდეთ.
ჯამათნო, ვინმემ გამარკვევნიეთ ”წინად” არის სწორი თუ ”წინათ”? აღარ ვარ ადამიანი, შევწუხდი, ხან როგორ წერია და ხან როგორ. უკვე სამი ღამეა აღარ მძინავს მაგის გამო.
მოკლედ, მიშუელეთ და მიხსენით ესოდენ დიდი მჭმუნვარებისგან. უფალი ამ სიკეთეს არ დაგივიწყებთ, სიქველეში ჩაგეთვლებათ.
ეს არის ერი, რომელიც აგერ უკვე 10 საუკუნეა დაჩმორებულია ყველასგან, ვისგანაც კი შეიძლება დაჩმორებულ იქნას; მისი ჯარი უმოწყალოდ მუსრავს მტერს და სისხლს ღვრის მდინარედ, თუმცა, მაინც თითქმის ყველა ომს აგებს; დაპყრობილია ყველა შესაძლო დამპყრობლის მიერ, გადათელილი, გადმოთელილი და გადათელილ-გადმოთელილი. ერთი გამობრწყინების, არალუზერული პერიოდი მხოლოდ 2 საუკუნოვან მონაკვეთს მოიცავს და ყველა დღესაც იმ დროს მისტირის კატა-ძაღლიანად. სხვა დანარჩენ დროს ეს ერი ან სხვებს ებრძვის, ან საკუთარ თავს, ან მარსიანებს პლუტონიდან; ხან დაშლილია, ხან უფრო დაშლილი და ხანაც ვაბშე არ ჩანს მსოფლიო რუკაზე.
ნაცვლად იმისა რომ ვინმემ თუალი გაახილოს და ლუზერობა აღიაროს, ყველა გულისამაჩუყებლად კმაყოფილია, რა საამაყო წარსული გვაქვსო. კიდევ იმასაც იძახიან, ოდესღაც დიდი ყოფილა ჩვენი ქვეყანაო, იმას კი არ იმჩნევენ, რომ ამ წინადადებას წინ სიტყვა ”ოდესღაც” ახლავს.
200 ლარი განწყობისთვის
ღვინის უცნობი მშობელი; ტბაში დენიკინის დროს ჩაძირული ოქროს აკვნის მქონე დღემდე იქ რომ გდია და ამოღებაზე თავს არავინ რომ არ იწუხებს; ქვეყანა, რომელიც ყველას ამერიკის უკანონო შტატი ჰგონია და რომელშიც მალე მარტო ერთი ქალაქი იქნება; ნიჭიერი ხალხის ჯერ არაღმოჩენილი საბადო; მისი სახელი ”ქა”-თი იწყება და ”რთველებით” მთავრდება და ეს არის ერი ლუზერი.
ამოცანა გვეკითხება, აბა რა არის?
თუ თქვენ პასუხი გამოიცანით და მაინც გიჩნდებათ კითხვა, რატომ არის ეს ერი ლუზერი? მაშინ დაიწყეთ თავიდან კითხვა.
არის ასეთი ფილმი, ”შადრევანი” (Fountain) ჰქვია მას და არანაირ კავშირში არ არის თბილისსა თუ სხვა ქალაქებში ახლახან გახსნილ შადრევნებთან. თუ თქვენ ეს ფილმი არ გინახავთ, გეტყვით, ბევრს ჰკარგავთ, ძალიან ბევრს. თუმცა, იმასაც გეტყვით, რომ ეს ფილმი ყველას როდი მოეწონება. ძალიან სპეციფიკურია და ოდნავ რთული საყურებელიც კი – ბოლომდე გასაგებად ერთხელ ნახვა შეიძლება არც გეყოთ. ეს იმ ფანტასტიკურ ფილმთა რიცხვს განეკუთვნება, რომელიც მხოლოდ გასართობად არ არის შექმნილი. ფილოსოფიური ფილმია, კარგი სპეცეფექტებითურთ.
მისი სიუჟეტი დასაწყისში შეიძლება დახლართული მოგეჩვენოთ, თუმცა, მალევე მიხვდებით ვინ ვინ არის და რას აკეთებს. ფილმში სამი მთავარი ხაზია, სამივეგან მოქმედება სამ მთლიანად განსხვავებულ ადგილას ხდება და ყველაფერი ერთიმეორისგან გამომდინარეობს, ერთმანეთთანაა კავშირში. ოდნავ მეტს გეტყვით და ვეცდები ფილმის აზრი მაქსიმალურად არ გაგიმხილოთ: ეს ხაზები დროშია არეული, იმდენად არეული, რომ თავიდან შეიძლება ვერ მიხვდეთ, სად წარსულია, სად მომავალი და სად აწმყო. ყოველგვარი კონვენციური შეხედულებანი დროის მიმართ მთლიანად უგულებელყოფილია და დარღვეული, რაც ფილმის მისტიკას ერთი-ორად აძლიერებს. როგორი იქნება დრო – რეჟისორს ეს თქვენი ფანტაზიისთივს მოუნდვია.
”შადრევანი” მთლიანად აღმოსავლურ ფილოსოფიაზეა აგებული. ფილმის ორი მთავარი გმირი, ტომი და იზი, სამივე ხაზში უცვლელი არიან. ძალიან საინტერესოა რეჟისორის ხედვა. იზი ყველა კადრში ნათელი და თეთრია, თითქოს იგი წმინდაა და სუფთა, როდესაც ტომი პირიქით, მუქ ფერებშია, ჩრდილშია. ეს ერთგვარი მეტაფორაა, თუმცა რისი მეტაფორა, ეს თავადვე მიხვდით, ყველაფერს როდი დაგიწერთ (!). ფილმის მთავარი მახასიათებელიც სწორედ ესაა, პირდაპირ როდი გეუბნება სათქმელს, არამედ გვერდიდან შემოუვლს და გაიძულებს, შენთვითონ იფიქრო, შენი აზრი გამოიტანო, შენთვითონ მიხვდე და გაიაზრო თითოეული სიტყვა. ყოველი სახელი თუ მოქმედება ამაო როდია, ყველაფერს თავისი დატვირთვა და მიზანი აქვს.
ტომისა და იზის როლს ჰიუ ჯეკმანი და რეიჩელ ვაისი საკმაოდ კარგად ასრულებენ. ძნელია არ აღინიშნოს ფილმის თანმდევი მუსიკა – ზუსტად 10-იანშია მოხვედრილი. იგი რომ არა, ფილმი ასეთი კარგი არ გამოვიდოდა. კლინტ მანსელით (მუსიკის ავტორი) აგერ უკვე მეორედ ვარ აღფრთოვანებული (პირველი აღფრთოვანება).
მიუხედავად იმისა, რომ imdb-ს მიხედვით ”შადრევანის” რეიტინგი მხოლოდ 7.5/10, მე მას თამამდ დავუწერდი 9.5-ს 10-დან. ძალიან ძლიერი ფილმია.
A must-see.
ყველას გექნებათ ნანახი ”ფიფქია და შვიდი ჯუჯა”, ”მძინარე მზეთუნახავი” თუ რომელიმე სხვა დისნეის ძველი მულთფილმი, ”მეფე ლომზე” რომ აღარაფერი ვთქვა. ისე, ცნობისთვის, 1937 წელს გადაღებული ”ფიფქია და შვიდი ჯუჯა” მსოფლიოს ყველაზე შემოსავლიანი ფილმების ათეულშიცაა შესული ”ჰარი პოტერისა” და ”ქარწაღებულები”-ს გვერდით.
ჰოდა, რაზე გამახსენდა ეს მულთფილმები. დააკვირდებოდით, ალბათ, ადამიანი გმირები ძალიან რეალურად გამოიყურებიან, პროპორციულებიც არიან და რეალურთან საკმაოდ მიახლოებულად მოძრაობენ ძველ მულთფილმებში. მაშინ არც კომპიუტერი იყო და არც ქსეროქსი რაიმე ზესაოცრებით ასეთი ეფექტისთვის რომ მიეღწიათ. არ ვიცოდი ამას როგორ ახერხებდნენ და ყოველივე მხატვართა საოცარ ნიჭსა და თვალს მივაწერე.
მერე გავიგე როგორც იღებდნენ სინამდვილეში. თურმე, თითოეულ სცენას ჯერ ნამდვილი მსახიობები თამაშობდნენ, ყველაფერს ფირზე იღებდნენ (ხან ფილმის და ხანაც სურათებს სახით). ამის მერე რასაც მხატვრები აკეთებდნენ, სავარაუდოდ, ყველას გექნებათ გაკეთებული: ფანჯარის შუშას რომ სურათი მიადო, ზემოდან ცარიელი ფურცელი დაადო და სილუეტი შემოავლო, ორიგინალის ზუსტ ასლს მიიღებ კონტურებით დახატულს. ზუსტად იმავე ხერხს მიმართავდნენ ანიმატორები, რომლებსაც უკვე გადაღებული კადრები ფურცლებზე კონტურებით გადაჰქონდათ. აი, რატომ იყვნენ პერსონაჟები ასეთი რეალურები.
დისნეის ასობით (თუ არა ათასობით) საბავშვო მულთფილმი აქვს გადაღებული და წარმოიდგინეთ, თითოეული ასეთი ფილმისთვის ცალ-ცალკე რომ გადაეღოთ მსახიობების თამაში, შემდეგ მხატვრებს თავიდან დაეხატათ და აემოძრავებინათ, რაოდენ ძვირი და ხანგრძლივი პროცესი იქნებოდა ეს ყოველივე. სწორედ ამის გამო (სავარაუდოდ), წარმოიქმნდა ე.წ. დისნეის დეჟა ვიუს ფენომენი, რაც ქვემოთ მოყვანილ ვიდეოში ფრიად ნათლად არის ასახული.
ამ ბოლო ხანებში უამრავი კრიტიკა მესმის ქართული მარლმადიდებლური ეკლესიისა. კრიტიკოსები არიან ყველგან, ინტერნეტშიც, მეგობარ-ახლობლებშიც, ნათესავებშიც და ავტობუსებშიც. ეს საკითხი კი დღითიდღე უფრო და უფრო პოპულარული ხდება. რას შეეძლო გამოეწვია ასეთი გაუცხოება ეკლესიის მიმართ ღვთისმშობლის წილხვედრ მიწაზე მკვიდრი მართლმადიდებლობის მრავალსაუკუნოვანი დამცველი ერისა? საინტერესოა, რა პროტესტი უნდა გაჩნდეს ისეთი შემწყნარებელი და ჰუმანური რელიგიის მიმართ როგორიც მართლმადიდებლობაა? შესაძლოა, რომ მან ამოწურა თავისი რესურსები და როგორც ნიცშე ამბობდა, ღმერთიც უკვე დიდი ხანია რაც მკვდარია?
ერთი შეხედვით, ეკლესიის მიმართ ამგვარი კრიტიკა სხვადასხვა ორგანიზაციათა და პირების არც ისე ჰუმანური და ლიბერალური მოქმედებების შედეგი უნდა იყოს. ყველას ახსოვს მელ გიბსონის ”ქრისტეს ვნებანი”-ს ჩვენების აკრძალვის მოთხოვნები, პროტესტი დენ ბრაუნის ”და ვინჩის კოდის” წინააღმდეგ, ჰელოუინის დარბევა, იაღოველების თავში ჯვრის რტყმევით დევნა და ა.შ.. ლოგიკურია, რომ ასეთ აგრესიასა და უჩვეულო აკრძალვებს პროტესტი გამოეწვია ხალხში, რომელიც ევროპულ ღირებულებებზე დებს თავს და დემოკრატიზაციას განიცდის. დემოკრატიული ქვეყნების ერთ-ერთი მთავარი მახასიათებელი აზრის გამოხატვის თავისუფლებაა, რისი აკრძალვა არც რელიგიას, არც კანონსა და არც რაიმე სხვა დოქტრინას შეუძლია. ამგვარი შეუთანხმებლობა სახელმწიფო სტრუქტურასა და მის ძლიერ რელიგიურ მოთამაშეებს შორის წარმოქმნის პროტესტის გრძნობას ხალხის გარკვეულ ნაწილში. მიუხედავად იმისა, რომ ეკლესია და სახელმწიფო შესაძლოა ერთსა და იმავე მხარეს იყვნენ, ყოველთვის არიან გაღმივლები, რადიკალური ჯგუფები, რომლებიც გრძელვადიანს ვერა, მაგრამ მოკლევადიან ამინდს მაინც ქმნიან მანამ, სანამ ისინი უმცირეობას წარმოადგენენ. ეკლესია ძლიერი ორგანიზაციაა და მას უდიდესი გავლენის მოხდენა შეუძლია ხალხზე. თუმცა, მაშინ, როდესაც ხალხი მასში რწმენას კარგავს, იკარგება ეკლესიის ძალაც და ფუნქციაც და იგი ფუჭი ხდება. ეკლესიაში რწმენის დაკარგვა სრულიადაც არ ნიშნავს ათეიზმს თუმცა, არ გამორიცხავს მას.
მაშ, კვდება თუ არა ღმერთი? ღმერთის სიკვდილი ჯერ კიდევ შორსაა და კითხვა სწორედ ასე უნდა ჟღერდეს: კვდება თუ არა ეკლესია და რა იწვევს ამას?
ვფიქრობ, ამის პასუხის საპოვნელად უფრო უკან წარსულში უნდა გადავინაცვლოთ. კერძოდ, ინდუსტრიული რევოლუციის დროს, როდესაც მსოფლმხედველეობის რადიკალური ცვლა დაიწყო. მანამდე, განათლებისა და ინფორმაციის მიღების ერთ-ერთი უმთავრესი (ერთადერთი თუ არა) წყარო სწორედ ეკლესია იყო, შესაბამისად, რომის პაპსაც გაცილებით დიდი გავლენა და ავტორიტეტი ჰქონდა. მას მერე, რაც წარმოიქმნენ არარელიგიური ხასიათის ორგანიზაციები თუ კორპორაციები, რომელთაც საკმაოდ დიდი გავლენა მოიპოვეს ხოლო კომუნიკაცია არნახულად განვითარდა და ხალხს უფრო მეტი თავისუფლება მიეცა, სწორედ მაშინ დაიწყო ეკლესიის კვდომა. ამას დაემატა სხვადასხვა მეცნიერებების გავლენის გაძლიერება, ინფორმაციის ალტერნატიული წყაროების გამრავლება, რადიო, ტელევიზია და ბოლოს, ინტერნეტი. ეკლესიის მთავარი ფუნქცია ხალხის ღმერთთან თუ რელიგიასთან დაკავშირება და მათი კონტროლი იყო. თუმცა, დღეს-დღეობით, როდესაც კონტროლის სხვა უამრავი უფრო ძლიერი საშუალება არსებობს, ხოლო ინფორმაცია იმაზე მეტია, ვიდრე ღმერთთან დასაკავშირებლად და რელიგიის შესაცნობადაა საჭირო, რად გვინდა ეკლესია? თავად განსაჯეთ, უმეტესობა თქვენგანი იცნობს ერთ ისეთ ადამიანს მაინც, რომელსაც სჯერა ღმერთის მაგრამ არ სჯერა ეკლესიის. თუმცა, რამდენიმე საუკუნის წინ, ასეთი ადამიანები ძალიან ცოტანი იყვნენ და მათ ეკლესიის უფრო სჯეროდათ, ვიდრე ღმერთის.
ცხადია, ეკლესიის ბოლო საკმაოდ შორსაა, უფრო შორს ვიდრე გვგონია. ნუ იფიქრებთ, რომ ეს სიახლეა. ხომ გაგიგიათ, ყველაფერი ახალი, კარგად დავიწყებული ძველიაო. ერთხელ დანგრეული ეკლესია თავიდან აშენდება დრო რომ მოვა – ჩვენ ყველა ხომ მართლა წრეზე დავდივართ.
პ.ს. ზემოთ აღნიშნული მატერიალი მხოლოდ ჩემს მოკრძალებულ აზრს წარმოადგენს.
ინტერნეტში ბორიალისას ერთ იაპონურ სიტყვას გადავაწყდი, რომელიც საოცრად მაგონებდა რომელიღაც ქართულ სიტყვას; თავიდან ვერ მივხვდი რომელს. ბევრი ვიჭყლიტე ტვინი, მაგრამ ამაოდ. აი, ისე მომივიდა, ძალიან რომ გეჩქარება, ავტობუსს ელოდები და ის კიდევ, თითქოს ჯინაზე, აგვიანებს.
არის ასეთი სიტყვა ქართულში, რაც განთიადს აღნიშნავს – ცისკარს ეძახიან მას. ლექსიკონში თუ ჩახედავთ, ზუსტად ამ განმარტებას იპოვნით სხვა მისი სინონიმების გვერდით.
იაპონური სიტყვა კი, რომელსაც ”ცისკარს” ვამსგავსებ, ჟღერს როგორც ”ჰიკარი”. რას ნიშნავს ”ჰიკარი” (光), იკითხავთ თქვენ. თუ ჩვენს პატივცემულ გუგლში ნანახ ერთ-ერთ წყაროს დავეყრდნობით, ჰიკარი არის light. light-ის ლინგვოსმიერი ერთ-ერთი განმარტება კი рассвет-ია, იგივე განთიადი ანუ ცისკარი.
ტა-დამ!!! თავს ქრისტოფორე კოლუმბივით ვგრძნობ, ამერიკა რომ აღმოაჩინა, იმ მომენტში. არა მარტო ფონეტიკურად, არამედ მნიშვნელობითაც ფრიად ჰგავს. არადა, საიდან სად – იაპონია-საქართველო.
პ.ს. ჰიკარი рассвет-ად რომც არ ითარგმნოსს და light იგულისხმებოდეს მხოლოდ და მხოლოდ როგორც შუქი, ამ ორ სიტყვათა მნიშვნელობები მაინც წააგავს ერთმანეთს. ასე რომ იაპონელები არიან ჩვენი ნათესავები. რა გვინდა იმ ევროპასთან და მითუმეტეს, ცხრამთისიქითა ა.შ.შ.-სთან. აგერაა იაპონია. მართალია, ცხრაზღვისიქითაა, მაგრამ ერთი რამე მაინც გვიგავს.
პ.პ.ს. უი, კიდევ ერთი რაღაც აღმოვაჩინე, მგონი. “ა.შ.შ.” ფონეტიკურად “ჰაშიშს” არ ჰგავს?
ევოლუციის რომელ სტადიაში შეიძლება იყოს საქართველო? როგორც მთელი კაცობრიობა, ჩვენც ჰომო საპიენს საპიენსი ვიქნებით მარტივი ლოღიკის მიხედვით.
თუმცა, ყველა ასე როდი ფიქრობს. სტერეოტიპები, სტერეოტიპები და ისევ სტერეოტიპები – აი, რა ქმნის ევოლუციას ხალხის თვალში. ერთხელ მოწებებული სტერეოტიპის მოშორება კი ისეთი ძნელია, უჩემოდაც კარგად იცით ეგ.
ამ ერთობ მწარე სურათს ერთ-ერთ უცხოურ (!) საიტზე მივაკვლიე. ქართველების გარდა იქ სხვა ერებზეც იყო, თუმცა, ყველა თავისას მიხედავს. მიხვდებოდით, ალბათ, სურათზე გამოსახული მამაკაცი თავისივე ჰალსტუხს (ანუ ყლინჯს) მიირთმევს.
გაგახსენდათ საიდან მოდის ეს სტერეოტიპი? აი, მოგეცათ ოპოზიციის მომხრეებს სალაპარაკო – ევროპის თვალშიც როგორ გაგვაპარტახა ამ კაცმაო, ახლავე გადადგესო! თუმცა, ნუ იქნებით ასეთი დარწმუნებულნი, რომ ყველაფერი ერთი კაცის ბრალია, მისი წასვლით ივერია აყვავედება, ხოლო იმ კაცის ადგილის დამკავებელი უარეს სტერეოტიპებს არ მოგვაწებებს.
ფაქტი ფაქტია, ამ სურათის ავტორი ფრიად კრეატიული ადამიანია და იუმორის გრძნობაც აქვს განვითარებული. ეს უკვე სხვა საკითხია, ვიცინებთ თუ არა ჩვენ მასზე (ეს ჩვენი იუმორის გრძნობის განვითარებაზეა დამოკიდებული), მაგრამ ტირილსა და გინებას ხომ ისევ სიცილი ჯობია – კარგ ხასიათზე მაინც დავდგებით…
ამ დღეებში ვფიქრობდი 2012 წლის 21 დეკემბერზე, დღეზე, როდესაც სამყარო უნდა დაინგრეს, დაიმტვრეს და ყოველივე უბედურება მოხდეს. საბოლოოდ, იმ დასკვნამდე მივედი, რომ რასაც არ უნდა ამბობდნენ მაიას კალენდრები, ნოსტრადამუსის შვილიშვილები და მკითხავი გულნაზი, სამყაროს აღსასრული ამ დღეს არ კი არა, ვერც დადგება. რა თქმა უნდა, ყოველივე გამყარებულია ჩემეული არგუმენტებითურთ, რაც ურყევი დასტურია სიმართლისა. სამყაროს აღსასრული ვერ დადგება ზემოთ აღნიშნულ თარიღს, ვინაიდან და რადგანაც:
ა. შეუძლებელია ყველაფერი ასე უაზროდ დამთავრდეს;
ბ. ეს ყოველივე დეზინფორმაციაა და მტკნარი სიცრუე. კიდევ, წინასწარ დაგეგმილი არშემდგარი პროვოკაცია;
გ. ზოგიერთი წყაროს ცნობით სამყარო ჯერ კიდევ მაშინ უნდა აღსრულებულიყო, როდესაც 2000 წელი დადგა, პახოდუ მეორედ მოსვლაც მაშინ უნდა ყოფილიყო;
დ. ჩვენ არ ვიმსახურებთ ამას მანამ, სანამ დედამიწაზე დაიბადებიან ისეთი ადამიანები, როგორებიც არიან/იყვნენ სოკრატე, ლომონოსოვი, ტესლა, ლაო ძი და ჯეი ჯეი აბრამსი;
ე. მე ვერასდროს გადავიხდი ჩემს 32-ე დაბადების დღეს;
ვ. უცხოპლანეტელები არსებობენ;
ზ. მეორედ მოსვლას შუა საუკუნეებიდან მოყოლებული ყოველ წელს ელიან, მაგრამ ჩემი ფეხები მიიღეს, მაპატიეთ გამოთქმისთვის – სამყაროს აღსასრულიც იგივე ისტორიაა;
ვგონებ, საკმარისი არგუმენტი დავწერე ზემოთაღნიშნული ფაქტის საწინააღმდეგოდ და თქვენც დაგარწუმენეთ ჩემს სისწორეში. სამწუხაროდ, 2014 წლის ზამთრის ოლიმპიადა პატრიოტი ორჯონიკიძის წყალობით აწ უკვე რუსეთის მფლობელობაში მყოფ სოჭში მხოლოდ იმ შემთხევაში ჩაიშლება, თუ მართლა სამყაროს აღსასრული დაიწყო. თუმცა, ისევ ოლიმპიადა სჯობს სამყაროს აღსასრულს, არა? არა?! ხო, ნუ რავიცი…
დარწმუნებული ვარ, უმეტესობას გაქვთ უკვე ტვიტერი. იყენებთ თუ არა ეს სხვა საკითხია, მაგრამ მთავარია რომ გაქვთ.
ჰოდა, ეს სტატისტიკა ინტერნეტში აქ აღმოვაჩინე. საინტერესო რამაა ეს ტვიტერი, მაგრამ მაინც ვერანაირი მუღამი ვერ დავუჭირე. და ამ სტატისტიკაზე შეცდომა ვიპოვნე: თუ ტვიტერში მხოლოდ 100 კაცია, მაშინ 100-ზე მეტი მიმდევარი როგორღა შეიძლება გყავდეს?!
ჰო, ალბათ, ძნელი იქნება ამავე ფილმის ლეონარდ შელბის მიერ უკვე დაწერილ აღწერაზე უკეთსის დაწერა, მაგრამ რამე სიტყვა მაინც რომ არ დავაგდო, არ გამოვა რა. საუბარი მაქვს ფილმზე ”მთვარე” (Moon) სემ როკუელის მონაწილეობით.
ეს ის არ არის, რაც თქვენ გგონიათ.
ბიუჯეტი სულ 5 მილიონია, ჟანრი – sci-fi იგივე სამეცნიერო ფანტასტიკა. ბიუჯეტი ნუ დაგაფრთხობთ, ძლიერი ფილმია საკმაოდ, საინტერესო ისტორიით.
საერთოდ, როგორც ყველა სხვა ჟანრის ფილმებს, sci-fi-ებსაც, აქვთ ასე ვთქვათ, ზოგადი სცენარი: რაიმე საოცარი გმირობის ამბავი, სრული ალტრუიზმი მსოფლიოს გადასარჩენად და ბოლოში, რა თქმა უნდა, მისი გადარჩენა (უიშვიათეს შემთხვევაში, არ/ვერ გადარჩენაც). ამას თან ახლავს საოცარი სფეცეფექტები, ხადახან რობოტებიც, ტერმინატორებიც და მისთ მსგავსნი.
”მთვარის” მოქმედება ხდება, მიხვდებოდით, ალბათ, მთვარეზე. დედამიწის თანამგზავრზე ენერგიის მომპოვებელი სადგურია, სადაც ერთადერთი ადამიანი მუშაობს უკვე 3 წელია. ეს სემ ბელია. მას 2 კვირაში კონტრაქტი დაუმთავრდება და როგორც თვითონ სჯერა, მიწაზე დაბრუნდება. რობოტი გერტი 3000, ხელოვნური ინტელექტი (რომელზეც სემს უკან მიუწერია “kick me”-ო), მას მთვარეზე ყოფას უმსუბუქებს. გერტი საუბრობს და ემოციებს პატარა ეკრანზე გამოსახული სმაილებით გადმოსცემს. ადამიანი და რობოტი დამეგობრდნენ? რა თქმა უნდა, არა. მარტოობაში ადამიანებს ყოველთვის ადამიანები უყვართ და ენატრებათ და არა რობოტები, მითუმეტეს გერტი.
”მთვარე” არ არის გმირობის ისტორია, არც სიყვარულის. აქ არ იღუპება სამყარო, არც გიგანტური ასტეროიდი მოფრინავს დედამიწისკენ. აქ არ არიან ტერმინატორები, აქ არც ომია და არც მარსი უტევს დედამიწას. ეს არის ბრძოლა საკუთარი ტრაკის გადარჩენისთვის.
ვინ ან რა შეიძლება იყოს შენი მტერი მთვარეზე, სადაც საკუთარ თავთან ხარ მარტო, იქვე გერტი დაბორიალობს თეთრ დერეფნებში, ხოლო დედამიწასთან პირდაპირი კავშირი უკვე დიდი ხანია გაწყვეტილა? ამ დროს ხვდები, რომ იქ ყველას კიდიხარ, იმიტომ რომ შენნაირი ბევრია პირდაპირი გაგებით. შენ ხარ ერთი შენნაირი ათასიდან და ათი ათასიდან. როდესაც იმედი გაქვს, რომ ადამიანები, ადამიანს, როგორც თავისიანს, დაგეხმარებიან, იგებ, რომ ერთადერთი მეგობარი მთვარეზე არის საკუთარი თავი და… რობოტი გერტი, რომელიც უფრო ადამიანური აღმოჩნდება, ვიდრე თავად ადამიანები.
ერთობ მისტიური მუსიკა ფილმს საკმაოდ ძლიერეფექტურს ხდის. სემ როკუელი არაჩვეულებრივად განასახიერებს სემ ბელს. მსახიობების მინიმალური შემადგენლობა ზუსტად ისაა, რაც საჭიროა. სპეცეფექტები უმციერსია, თუმცა, უმაღლეს დონეზე შესრულებული. მთვარის ატმოსფერო ძალიან რეალურადაა გაკეთებული. დეკორაციები, როგორც ასეთი, sci-fi-ს სტანდარტებს პასუხობს. ოპერატორის ხედვა კი ძალიან კარგია. ვფიქრობ, ასეთი სცენარის მქონე ფილმის ასე მაგრად გადაღება ძალიან მაგარ რეჟისორს თუ შეუძლია მარტო.
ერთ-ერთი ძლიერი თანამედროვე ფილმია, რაც კი მინახავს, თავის ჟანრში კი ერთ-ერთი საუკეთესოც. ერთადერთი, ჩემზე შთაბეჭდილება დატოვა, თითქოს რაღაც აკლდა ფილმს; აი, მარილი აკლიაო სულ ცოტაო, რომ ამბობენ, რაღაც ეგეთი. მაგრამ ჯამში მაინც მაგარია.
ბოლო-ბოლო კოსმონავტზეა.
მოკლედ, გირჩევთ თავად ნახოთ ”მთვარე” და თავადვე შეაფასოთ. ხომ გაგიგიათ, ასჯერ გაგებულსა და წაკითხულს ერთხელ ნანახი ჯობიაო.
დაინტერესებულხართ, საიდან მოდის სხვადასხვა ჭორები თუ ისტორიები – ძალიან სანდო პირისგან, უფრო ძალიან სანდო პირისგან, ბიძაშვილის მეზობლის მაზლისგან ალასანიას მასწავლებელი რომ იყო სკოლაში თუ რუსეთის აგენტებისგან?
ამ კვირას იპოდრომზე დოღის საყურებელი სკამების გადასახურავი მოხსნეს. ცხადია, ძნელია ასეთი ცვლილება არ შეამჩნიო, რადგან ის გადასახურავი საკმაოდ დიდი მოცულობისა იყო და ამასთან დენიკინის დროიდან მოყოლებული იქაურობას ამშვენებდა. მომხდარმა ცვლილებებმა ძალიან დამაინტერესა: ნეტავ რისთვის ხსნიან? რა უნდათ? რას აპირებენ? მეორედ მოსვლა ხომ არ იწყება? ასე თუ ისე, აგერ ვერსიანი:
ვერსია #1-ს ორი შუა ხნის მამაკაცების ლაპარაკიდან მოვკარი ყური. ამ თემაზე საუბრობდნენ (და მეც ამაზე ვფიქრობდი სხვათაშორის იმ წამს), როდესაც მათ ჩავურბინე. ერთმა ჰკითხა, რატომ მოხსნეს ეს რაღაცაო, მეორემ დიდი თავდაჯერებით მიუგო, ავარიული იყოო და ხალხი რომ არ დაშავებულიყო, დროზე აიღესო. ეს ვერსია საკმაოდ დამაჯერებლად ჟღერდა და მეც კინაღამ დავიჯერე, როდესაც…
ვერსია #2 გამოჩნდა. ამის მიხედვით გადასახურავის აღების მიზეზი ის გახდა, რომ ვეღაცამ იგი ჯართში ჩააბარა. მაინც არავის სჭირდებოდა და ახლა რამეში მაინც გამოიყენებენო. ნაკლებად დასაჯერებელია, თუმცა, შესაძლებელია. მიუხედავად ამისა, ჯერ მაინც პირველ ვერსიას ვეყრდნობოდი. მეორე დღეს კი…
ვერსია #3-მაც მოაღწია ჩემამდე. ისიც ორი შუახნის მამაკაცის საუბრიდან, უფრო სწორიდ გადაძახილიდან შევიტყვე. ერთი უყვიროდა, გზის გაყვანას აპირებენო, ცალმხრივი იქნება, ოღონდ მარცხენა თუ მარჯვენაო, არ ვიციო. საოცარია, ვისი აზრი იყო აქ გზის გაყვანა. არ მეპიტნავა ეს ამბავი, მაგრამ მე ხომ ჯერ…
ვერსია #4-ის შესახებ არაფერი ვიცოდი. დღეს ორი ქალი მომხდარ ფაქტზე საუბრობდა. ერთ-ერთი ამბობდა, მშენებლობებს იწყებენ და 31-ში სულ დაიხურება აქაურობაო.
ვაი!
ამ ოთხი ვერსიის შეგროვება შევძელი სულ რაღაც 3-4 დღეში. თითოეული ვერსიის ავტორისთვის რომ მეკითხა, საიდან იცი ეგ, დარწმუნებული ვარ, სანდო წყაროებიდანო, მეტყოდა. არადა, არავინ აზრზე არ იყო საერთოდ რა ხდებოდა. ზოგი ან თავის აზრს ან უკვე სადღაც შემთხვევით ყურმოკრულ ამბავს ამბობდა. ასეა, სანდო წყარო ხანდახან არც ისე სანდოა, როგორც გვგონია და ჭორ-ლეგენდებიც იქიდან იწყება, სადაც ორი ან მეტი ადამიანი რაიმეზე საუბარს იწყებს.
ვინ იცის, კიდევ რამდენი ლეგენდა დადის სკამების გადასახურავის აღებასთან დაკავშირებით. რუსების აგენტები, ალბათ, დღედაღამე მუშაობენ ამ საკითხზე.
- ქალების 70%-ს სექსს შოკოლადი ურჩევნია.
- ყოველ წელს ტოკიოში დაახ. 8 ადამიანი კვდება მოდრეკით მისალმებისას.
- საუბრების 80% ადამიანს საკუთარ თავთან აქვს.
- სახლის მტვერი უმეტესად მკვდარი უჯრედებისგან შედგება.
- ყველა პოლარული დათვი მემარცხენეა.
- მუსიკა აუმჯობესებს ვერბალურ მეხსიერებას.
- 50%-ით სხეულის მუსკულატურის გაზრდა შესაძლებელია თუ გამუდმებით იფიქრებ, რომ ეს მართლა ასეა.
- მხოლოდ დელფინებსა და ადამიანებს აქვთ სექსი გართობის მიზნით.
- დღეისთვის ცნობილია ატომური ბომბის ზღვაში დაკარგვის 92 შემთხვევა.
- ჩინეთში უფრო მეტი ადამიანი ლაპარაკობს ინგლისურად, ვიდრე ამერიკაში.
- ჭიანჭველებს არ სძინავთ.
- ახალ ზელანდიაში ერთი ადამიანზე თხუთმეტი ცხვარი მოდის.
- კოსმიური მტვრის გამო დედამიწა ყოველდღიურად 100 ტონით იმატებს წონაში.
- 2 მილიარდი ადამიანიდან მხოლოდ 1 ცოცხლობს 116 წლამდე.
- ლურჯი ვეშაპის ენა უფრო მძიმეა ვიდრე ზრდასრული სპილო და ლურჯი ვეშაპი ყველაზე ხმამაღალ ხმას გამოსცემს ძუძუმწოვრებს შორის.
გუშინწინ გერმანულის ლექციაზე ტექსტი იყო. ეწერა, ადამიანი ცხოვრების 24 წელსა და კიდევ რამდენიმე თვეს ძილში ატარებსო. გული დამწყდა, რომ ძილი არსებობს. აუცილებელი რომ არ იყოს, არასდროს დავიძინებდი. ბევრ რამეს მოვასწრებდი. რომ ამბობენ, ცხოვრება მოკლეაო, ცოტააო, პატარააო, ისეთიაო, ასეთიაო… ცხოვრება საკმარისია, უბრალოდ ჩვენ 24 წელი გვძინავს.
ერთხელ ბაღდადში ერთმა ვაჭარმა თავისი მსახური ბაზარში საქონლის საყიდლად გაგზავნა. რამდენიმე ხნის შემდეგ მსახური უკან დაბრუნდა; სახე გაფერმკრთალებოდა და კანკალებდა. უთხრა მან ვაჭარს: ”ბატონო, სულ ახლახან, როდესაც ბაზარში ვიყავი, ხალხში ერთმა ქალმა გვერდი გამკრა და როდესაც შევბრუნდი, მივხვდი, ის სიკვდილი იყო. მან შემომხედა და ხელით დამემუქრა. ახლა კი, გთხოვ, მათოხოვე მე შენი ცხენი, რათა გავაჭენო აქედან შორს და ავირიდო ჩემი ბედი. მე სამარაში წავალ, იქ კი სიკვდილი ვერ მომაგნებს”. ვაჭარმაც ათხოვა მას თავისი ცხენი და მსახურიც ცხენზე შემჯდარი ქარზე უსწრაფესად გაეშურა შორს. ამის შემდეგ, ვაჭარი მოვიდა ბაზარში; მე რომ დამინახა, მომიახლოვდა და მითხრა: ”რატომ დაემუქრე შენ ჩემს მსახურს, როდესაც იგი დილით ნახე?” ”ეს მუქარა არ ყოფილა”, მივუგე მე, ”ეს უბრალოდ გაოცება იყო. გამიკვირდა მისი ბაღდადში ნახვა, რადგანაც ამაღამ მას სამარაში უნდა შევხვდე”.
მიყვარს რა ასეთი ჩანაწერები. სომერსეტ მოემისაა (Somerset Maugham). ვაი-თარგმანი ჩემეულია. მაინც ქართულად დავწერე, ვინც ინგლისური კარგად არ იცის, იმანაც ხომ უნდა გაიგოს?! ჰოდა, ვინც კარგად იცით, აი, აქ იხილეთ ინგლისური ვერსია.
